1-chapter: Vaqt eshigi

1890 yil

Eski Toshkentda yashagan 18 yoshli ozbek qizi  otasi Abdulhokim onasi esa Ominaxonim boladi ular ziyoli oila boladi  .Otasi xattot ,onasi esa tabbobatdan habari bor aqilli ayol boladi .Davr notinchligi sabab qizlarini ilm olishiga yol qoyishmaydi ammo qiz judda ham qaysar boladi u oilasidan yashirincha otasini kitoblarni oqiy boshlaydi u rasm chizish boyicha ham judda mahorali boladi u bir bor korgan insonini eslab qoladi insonlar yolgon gapiryotganini esa gapirish ohangidan ajratib olardi . Ularning oilasi ziyoli bolgani sabab oilasini dushmanlari kop edi . 

Kunlardan bir kun Mohinur otasini qadimiy kitoblarini oqiyotib bir qol yozmani topib oladi u qol yozma boshqa qol yozmalardan farq qilardi  unda ajoyib naqshlar bor edi va u bezatilgan edi .Mohinur shu vaqtgacham juda ham koplab kitoblarni  va qol yozmalarni oqigan bolsa ham bunaqasini birinchi marta korib turishi edi .

Qol yozmani ichida faqatgina bir jumla yozilgan edi .Shunday jumla bor ed :

《Vaqt eshigini faqatgina oz taqdirini ozgartirishga jur'at eta olganlargina ocha oladi 》

Qiz qol yozmani ochib oqishii bilan osha onda qattiq chaqmoq chaqdi va  qizning koz ongida dunyo huddi ikkiga bolinib ketgandek boldi .

Qiz kozini ochib qarasa 2026 yilgi Toshkentda  edi. U juda ham hayratlanar edi . Uning atrofida baland binolar mashinalar bor edi .

Uni koproq hayratga solayotgan narsa esa insonlarni ajoyib kiyinishi va ularni bir birlariga qlayotgan muomilalari edi .

U juda ham havotirlanar edi chunki u bu yerda hech kimni tanimaydi qanday qilib yashab ketishini ham bilmaydi  .

Uni turli xil savollar oylantirar edi.qayerdaman  nima uchun men bu galati dunyoya tushib qoldm nega aynan men nima qilishim kerak degan savollar bilan katta kochani ortasida qimirlamay turardi .