1-bob: Vokzal shovqini va temir izlar

Relslar orasidan o‘sib chiqqan yovvoyi giyohlar har bahor qaytadan ko‘karardi. Ularni na og‘ir po‘lat g‘ildiraklar ezib tashlay olar, na jazirama quyosh quritardi. Biz bolalar uchun vokzal shunchaki poyezdlar to‘xtaydigan bekat emas, butun dunyoning darvozasi edi.

Kechki payt yuk poyezdi yaqinlashganda yer bir maromda titrardi. Dastlab deraza oynalari jiringlar, so‘ngra choyxonadagi piyolalar o‘zaro urilayotgandek mayin tovush chiqarardi. Biz vokzal chetidagi baland tosh to‘siq ustiga chiqib olib, son-sanoqsiz vagonlarni sanardik: "O‘ttiz ikki... o‘ttiz uch... qirqta!"

Oxirgi vagon ortidan qoladigan qoramtir tutun va relslarning qizigan temir hidi uzoq vaqt havoda suzib yurardi. O‘shanda bir kuni shu poyezdlardan biri hayotimni butunlay o‘zgartirib yuborishini hali tasavvur ham qilmasdim.