1-bob: 1 qism

Aziz o‘quvchi, bu hikoyani yozishimdan maqsad sizga meni bolalikdan beri hanuzgacha tushlarimga kirib tinchlik bermayotgan voqealarni jonlantirib berishdir.

— Anvar, yana boshlandimi?— Yo‘q, jin ursin, u kelyapti! Iltimos, biror nima qilaylik, qani! — dedi Anvar va Asilbekka: 
— Biror nima qil, o‘zing biladigan suralardan, nimadir duo o‘qi, iltimos!Shu payt Anvarning ko‘rgan manzarasidan tili kalimaga kelmay qolgandi. Shu payt uning xayoliga derazadan sakrash keldi va Asilbekka qarab:
— Derazadan sakraymiz! 
— dedi.
Sakrashdi!
Ular derazadan pastga qaraganlarida chamasi ikki metrlar balandlik chiqardi, lekin aslida esa ular o‘zlarini jon talvasasida uchinchi qavatdan yerga tashlashgan edi.

Ertalab xo‘rozlar qichqirar, kun yorishayotgan vaqtda qishloq oqsoqollari o'zaro gaplashib, masjiddan chiqib kelishardi.Abdurahmon bobo sheriklariga qarab:
— Qo‘shni qishloqda yana ikki yosh yigit kollejda olamdan o‘tibdi, — dedi.

“Yana” so‘zidan keyin boshqa otaxonlardan biri chuqur xo‘rsinib qo‘ydi. Shu payt ularning orasidan Asror bobo:
— Qachongacha yana bu davom etadi? Bu kollejni yoptirish kerak, 
— dedi.Darvoqe, ular bu masalada avval ham tegishli joylarga xabar qilishgandi.